Kapında bir gedâ-yı hâkisârım yâ Resûlallâh
Garîbim bî-kesim hayrân ü zârım yâ Resûlallâh

Tenezzül eyleyip hasretle nüzhetgâh-ı ma’nâdan
Gelip bu âlem-i sûrette hârım yâ Resûlallâh

Şehâ “hubbu’l-vatan” emriyle sensin eyleyen fermân
Vatandan ayrı düştüm bî-karârım yâ Resûlallâh

Unuttum aslımı nefs ü hevâya olmuşum tâbi’
Esîr-i gurbetim terk-i diyârım yâ Resûlallâh

Gönül beyt-i İlâhî olduğun fehm etmişim ammâ
Hayâl-i ma’siyetle dil-figârım yâ Resûlallâh

“Şefî’ü’l-müznibîn” hem “rahmeten li’l-âlemîn” sensin
Sana Müştak-veş ümmîd-vârım yâ Resûlallâh

Ondört asır evvel, yine bir böyle geceydi,
Kumdan, ayın ondördü; bir öksüz çıkıverdi!
Lâkin, o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler;
Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler? Göremezlerdi tabî:
Bir kerre, zuhur ettiği çöl en sapa yerdi;
Bir kerre de, ma'mûre-i dünya, o zamanlar,
Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtılıcıkta;
Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
Fevzâ bütün âfâkını sarmıştı zemînin,
Salgındı, bugün Şark'ı yıkan, tefrika derdi.

Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma'sûm,
Bir hamlede kayserleri, kisrâları serdi!
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;
Zulmün ki, zevâl aklına gelmezdi, geberdi!
Âlemlere, rahmetti, evet şer'-i mübîni,
Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünya neye sâhipse, onun vergisidir hep;
Medyûn O'na cem'iyyeti, medyûn O'na ferdi.
Medyûndur o Ma'sûma bütün bir beşeriyyet...
Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.

Hâlâ senin yetimliğin düşer payıma

Hâlâ senin öksüzlüğün gelip oturur

En onmaz bir yanıma,

 
Sensiz üşüdüm dehlizlerinde zamanın,

Gülen yüzlerin ruhları mahkum,

Sen heybetini dağlara bıraktın

Sıcaklığını çöllere...


Gidişini sakladın bir hurma çekirdeğinde,

Vuslatları alıp gittin bir başına

Sarı takvimleri bana bıraktın..


Firakları devşirdim zamanın aynalarında

Kum saatlerine bakarak bekledim gelişini

Heyhâtlara gömüldüm ,


Hangi gecenin sabahında bulurum ben seni,

Günde beş defa iyi-kötü savaşı çıkartır kelimelerim,

On dört asırlık uzaklıktan geliyorum kapına

Suskunluğum, susuzluğum bu yüzden

Bu yüzden sensizliğinde gurbetlerin dili lâl şairiyim.

 
Senden sonra aşkın gözünü kör etti insanlık

Bizlere âmâlık miras kaldı cedlerimizden

Kör bir yılan Sevr’de bin yıldan beri yolunu bekler,

Benim de beklediğim bu duraktan

Yolun  geçer mi senin,


Gülüşün kadar sıcak gül kokuna hasret çekerim,

Senden sonra güllerini kana buladılar,

Gönlümün gözyaşları çoğaldı mısralarda,

Yetim kalmak ve öksüz olmak

Manasını yitirdi zamanla,


Oysa bütün yetimlikler, bütün öksüzlükler

Firakının tam manasıydı

Gidişine alışamayanların dilinde,

Hendek’te karnına bağladığın taşlar

Seni anmadan her nefes alıp vermemde

Gelip boğazıma düğümlenir şimdi,


Senin için canından geçenler de kimdi,

Üç bin meleği etrafında pervane yapan

Yoksa Allah’ın yerdeki kudret eli miydi!

 
Bedir’den payıma hâlâ bir “keşke” düşer

Senin için hâlâ canından geçenler aklıma düşer

Senin için tahtına küsenler, yardan geçenler

Senin için korkmadan atını denize sürenler var

Hâlâ gelmeni bekleyenlerin sabrı umman kadar,


Karen’de Üveys’in  yalın ayaklarından

Senin yolunu bulmak için iz sürenler delikanlılar

Çağların ötesinden, taşların dilinden

İzleri kaybolan yedilerin şehrinden

Binler selam yollamakta sana Sevgili.

 
Hira’da kurşunî bir ses akar sayfalara

Hira’da sakladığın o sır

Güneşten daha aşikardı oysa,

Sana benzemek için

Birbiriyle yarıştı bütün gülleri dünyanın,

Kameri bir işaretiyle ikiye böldü Ahmed’î nazar,


Gül bahçesinin sultanı ey gül-i yar

Sendendir her çiçeğin adı gül konulmadı,

Efendisinden kaçan köleler çoğaldı

Koyunu kurda kaptırdı çobanlar

Yorgun zamanlara hapsedildi hasretlerimiz

Bir tek sana olan sevdamıza gem vurulamadı

Bir tek sen olunca manalar yüklenir firaka!

 

Hâlâ senin yetimliğin düşer payıma

Hâlâ senin öksüzlüğün gelip oturur

En onmaz bir yanıma,


Tahammülü yok dedim bu firakın

On dört asırlık uzaklıktan kaçıp geldim kapına,


Sevdalar zaman mekan tanımaz

Ve ey zaman mekan aşmış Sevgili’m


Ben senin gelişinin dilencisiyim.


 ZAFER ŞIK

Bir ilkbahar gününde, güller gibi kokan Medine'de dünyaya gözlerimi açmışım.

Doğduğum hastahane, Ravza'nın hemen yanı başında olduğu için, duyduğum ilk koku, Sen'in bahçenin gül kokuları olmuş.

Babam gelip de, daha kulağıma ezan okumadan, kulaklarım mescidinin ezan sesiyle şereflenmiş.

Kırk günlük olduğumda ilk ziyaretimi de Hâne-i Saadet'ine yapmışım.

Hemen hemen yaptığım her ilkte, Sen varsın.

Daha konuşmayı öğrenmeden, Sen'i sevmeyi öğrenmişim.

İlk adımlarımı Ravza'nın mermerlerinde atmış ve

Rabb'imle ilk buluşmamı, ilk secdemi Sen'in mescidinde yapmışım.

Evini her ziyaret edişimizde Sen'i görmesek bile, varlığını hisseder,

evinden her ayrılışımızda da hüzünlenirdik.

Çocuklar evde sıkılınca isterler ki, babaları onları parka, eğlence yerlerine götürsün.

Medine'de yaşadığımız sürece, bunları hiç istemedik babamızdan.

Canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç?

Sanırım Medine'deki hiçbir çocuğun canı sıkılmazdı.

Çünkü burada hiçbir yerde olmayan Gül Bahçesi ve bahçenin "Biricik Efendisi" vardı.

Vaktimizin çoğu, o bahçede geçerdi. Sen'in bahçenin mermerlerine ayakkabıyla basamazdık.

Yalın ayak dolaşırdık mermerlerin üstünde.

Korkardık belki bahçenin güllerine basmaktan kim bilir.

Yazın mermerler ayaklarımızı yakar, bu hoşumuza giderdi.

Babama sormuştum bir seferinde:

- Babacığım Medine neden bu kadar sıcak?

- Evlâdım, Medine'de iki Güneş var da ondan.

- Nasıl olur babacığım, Güneş tek değil mi?

Babam gülerek:

- Doğru yavrum, bütün dünyayı ısıtan bir tane Güneş var.

Bir de âlemleri aydınlatan ve ısıtan öyle bir Güneş daha var ki;

O da (sas) Medine'de olunca sıcaklık iki kat oluyor.

Babamın bu cevabı çok hoşuma gitti.

Gerçekten mermerler ayaklarımızı ısıtıyordu;

 ama Sen'in sıcaklığın içimizi daha çok ısıtıyordu.

Medine'den ayrıldıktan sonra belki ayaklarımız üşümedi; ama içimiz bir türlü ısınmıyor.

Çünkü gönlümüzün Güneş'ini orada bırakmıştık.

Artık O'nun (sas) evine, bahçesine gidemiyor, mermerlerinde yalın ayak koşamıyorum.

Gerçi ışığın tâ buralarda da bizi aydınlatıyor; ama içimi ısıtması için Ravza'na koşmam lâzım.

Bahçende yürürken güzel ezanlar okunurdu, sanki Bilâl-i Habeşi okurdu.

Biz de mescide koşar, babamın yanında namaz kılardık.

 Bazen o an yanımıza usulca bir kedi sokulurdu.

Babam: ‘İncitmeyin sakın, onlar Ebû Hüreyre'nin (ra) kedileri.’ derdi. Biz de onları severdik.

Çarşamba günleri Uhud'a gider, Sen'in çok sevdiğin amcanı ziyaret ederdik.

O bizim de amcamızdı. Kardeşlerimle Ayneyn Tepesi'ne çıkar,

 oradan Uhud'da yatan 70 şehide selâm verirdik.

Uhud Dağı'na her baktığımızda, Sen'i orada görür gibi olurduk.

Uhud da, Ravza'n gibi gül kokardı. Orası da ayrı bir gül bahçesiydi sanki.

İşte benim yedi senem ki; en değerli, en güzel yıllarım,

Sen'in Köyünde, Gül Bahçende, savaştığın yerlerde,

Sen'inle dopdolu geçti.

Sen'i görmesem de, Sen'inle yaşamaya o kadar alışmıştım ki,

yanından ayrılırken, sanki bir parçam orada kalmıştı.

Buraları bana gurbet oluverdi.

Elimde olsa hemen yanına koşar gelirim, ama hep, "Büyüyünce gidersin." diyorlar.

İşte sırf bu yüzden hemen büyümek istiyorum.

 Yanına gelince büyümüş bile olsam, bahçendeki mermerlerde yalın ayak dolaşacağım.

Tâ ki Güneş'im, içimi ısıtıncaya kadar.

Hasretinden, gönlüm üşüyor.

Belki hasretin herkesin içini yakar; ama beni üşütüyor işte.

 Çünkü benim ruhum, doğduğumdan beri, sevginle ısınmaya alışmış.

Sıcaklığına o kadar muhtacım ki;

ne olur sana gelemesem bile, Sen beni hiç bırakma, evimizi şereflendir,

ışığınla gecelerimize nur ol, sıcaklığınla bütün zerrelerimizi ısıtıver.

Tıpkı Medine'de iken ısıttığın gibi.

Benim adım Nebi. Bu ismi bana, Sen'i çok seven biri koymuş.

Diğer adım, Muhammed. Bu ismi de Köyünde bıraktığımız babacığım vermiş.

Ben de Sen'in gibi babasız büyüyorum.

Ama Sen, asla yetimliğimizi hissettirmiyorsun.

Medine'den ayrıldığımızdan beri, hep yanıbaşımızdaymışsın gibi hissediyorum.

Geceleri korkmadan güvenle uyuyorum.

Sen'i tanıdığım ve sevdiğim için Rabb'ime binlerce kez teşekkür ediyorum.

Babamı kabre koyarken, ağabeyimin terlikleri onun kabrine düştü ve orada kaldı.

Ben o terlikleri çok kıskandım.

Çünkü ağabeyimin terliği hep babamla kalacaktı.

Babamı son ziyaret edişimde,ben de kimse görmeden terliğimi babamın kabrine gömüverdim.

Benimki de babamla kalsın diye.

Evet, demiştim ya, bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geride.

Babam ve terliğim hep oradaydı, gelemezlerdi.

Ama Güneş'im hep yanımdaydı. Yetimlerin Efendisi, yetimlerini hiç ışıksız bırakır mıydı?

Dünyanın bir ucuna da gitsek, bizi bırakmayacağını biliyordum.

Gözümüz, gönlümüz Sen'inle aydınlanır Efendim! Ruhumuz, içimiz sıcaklığınla ısınır.

Rabb'imden hep bana tekrar Sen’in gül bahçenin mermerlerinde

yalın ayak koşmayı nasip etmesini diliyorum.

Tâ ki aşkınla, sevginle bütün bedenim yanıp kavrulsun.

Terliğimi bıraktığım o güzel mekan son durağım olsun.

Muhammed Nebi DOĞANAY

Yüreginize gönlünüze saglik Muhammed Nebi kardesim

Güller açılırken seher vakitlerinde

Sadberklere dönüşürken goncalar

Misk kokularıyla ağlayıp seni anarlar;

Şefaat Ya Resûlallah!

Eser çöl fırtınası çok uzaklarda

“Taleal bedru” duyulur uğultusunda

Bekler seni muhacir son uykusunda;

Şefaat Ya Resûlallah!

Mekke topraklarının bağrında binbir yara

Ak elinin değdiği Hacerül Esved kara,

Ümmetin sensizliğin elemiyle düştü dara;

Şefaat Ya Resûlallah!

Beyazımız siyahlara karışırken

Günahımız sevablarla yarışırken

Boş dünyanın girdabında boğulurken;

Şefaat Ya Resûlallah!

Hayaller alemi alıp götürdü bizi,

Yine de eksiltemedi sana sevgimizi,

Na-layık ümmetinin yoktur yüzü

Şefaat Ya Resûlallah!

Habibi, nebisisin Cenabı Hakkın

Livaül Hamd o şerefli sancağın

Ahirette nasib olsun tek durağım

Şefaat Ya Resûlallah!


http://dergi.altinoluk.com/index2.php#sayfa=yillar&MakaleNo=d278s017m1